Chaloempon's profileเว้นที่ว่างไว้ให้เราได้ใ...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    October 30

    ใกล้แล้วจ้า

    สวัสดี
     
    วันนี้ได้ไปกิน sizzler กับที่บ้านมา ไม่ได้กินพร้อมหน้าพร้อมตาก็ตั้งนาน
     
    ครั้งสุดท้ายก็คงเป็นวันรับปริญญาเฉลิมพล กินจนอิ่มจะอ้วกเลยเหอะๆๆๆ
     
    ช่วงนี้รู้สึกวันแต่ละวันผ่านไปเร็วมากเลย ทำงานๆๆๆๆๆกลับบ้านก็กินๆๆๆๆนอนๆๆๆๆๆ
     
    ปลายเดือนพฤศจิก็จะต้องสอบสอนแล้ว เหอะๆๆๆๆๆเสียวจริงๆเลย
     
    เมื่อวันก่อนโดนเตาอบขนมเป็นรอย สี่เหลี่ยม 2 รอย สวยงามมากเหมือนไปสักมาเลย 555
     
            ยังมี  :  เฉลียง
     
                          เธอเคยบอกว่าเธอไม่มีแม้ใครสักคนหนึ่ง  คงลืมว่าอย่างน้อยยังมีฉันไง
     
                          วันใดที่เธอมีเพื่อนรุมล้อมเธอหรือยังมีใคร  เธอก็จะไม่เห็นฉันเลนคนดี
     
                          แม้วันใดหัวใจเธอพ่าย  จะมาแพ้ไปกับเธอ
     
                          และถ้ามีวันใดน้ำตาเธอเอ่อ  จะร้องไห้เป็นเพื่อนกัน
     
                          หากเธอสมหวังในวันหนึ่ง  ให้รู้ว่าฉันยังแอบเห็นและชื่นชม
     
                          หากเธอท้อแท้ฉันยังอยู่  หากแม้ไม่เห็นฉันจงโปรดรู้ไว้ว่าเธอใช่อยู่คนเดียว
     
                         เธอเคยบอกว่าเธอไม่มีแม้ใครสักคนหนึ่ง  คงลืมว่าอย่างน้อยยังมีฉันไง
     
                          วันใดที่เธอมีเพื่อนรุมล้อมเธอหรือยังมีใคร  เธอก็จะไม่เห็นฉันเลนคนดี
     
                          แม้วันใดหัวใจเธอพ่าย  จะมาแพ้ไปกับเธอ
     
                          และถ้ามีวันใดน้ำตาเธอเอ่อ  จะร้องไห้เป็นเพื่อนกัน
     
                          หากเธอสมหวังในวันหนึ่ง  ให้รู้ว่าฉันยังแอบเห็นและชื่นชม
     
                          หากเธอท้อแท้ฉันยังอยู่  หากแม้ไม่เห็นฉันจงโปรดรู้ว่ายังมี
     
                          หากเธอสมหวังในวันหนึ่ง  ให้รู้ว่าฉันยังแอบเห็นและชื่นชม
     
                          หากเธอท้อแท้ฉันยังอยู่  หากแม้ไม่เห็นฉันจงโปรดรู้ไว้ว่าเธอใช่อยู่คนเดียว
     
                  
     
                      อยากให้รู้ว่ายังมีคนอีกคนที่คิดถึงและห่วงใยเสมอ แม้จะไม่ได้เจอกัน แม้จะไม่สำคัญอะไร ตลอดมาและตลอดไป
     
    October 16

    ทำบัตรรอบ 2 แล้ว

    เย้ แก่ขึ้นอีกปีแล้วววววววววววววววววววว
     
    ขอบคุณสำหรับทุกข้อความ ทุกสายที่โทรมาอวยพร ทุกๆคนที่จำกันได้และจำไม่ได้ในะครับบบบบ
     
    ปีนี้ก็ต้องทำบัตรประชาชนรอบ 2 แล้ว แป๊ปเดียวเอง ยังรู้สึกถึงความตื่นเต้นตอนทำบัตรครั้งแรกได้อยู่เลย
     
    คิดๆไปก็รู้สึกว่า นี่เราอยู่มาก็ค่อนชีวิตแล้วเนอะ  เร็วจังเลย 
     
           อยากเด็ก : ป้าง
     
                   ไม่เข้าใจตอนที่เรายังเป็นเด็กชาย  สุขเหลือเกินเรื่องราวมากมาย  วันทั้งวันไม่เคยต้องคิดอะไร
     
                   แล้วเมื่อโตโตขึ้นมาทำไมอ่อนล้า  เกิดเรื่องราวมากมายหนักหนา  ใหญ่ขึ้นมาต้องเจอแต่เรื่องเลวๆ
     
                      * คิดแล้วถ้อยิ่งแก่ยิ่งฟ่อต่อไปจะเป็นยังไง  ทุกๆเช้าที่ตื่นขึ้นใหม่ก็แก่ลง
     
                        เรื่องร้ายๆก็เกิดขึ้นใหม่จิตใจมันคอยจะหลง  ฉันไม่รู้ว่าควรจะลงโทษใคร
     
                        อยากกลับไปเป็นเด็กน้อยคอยแบมือขอพ่อขอแม่  มีความสุขแท้ไม่ต้องตอแหลใคร
     
                        ยิ่งแก่ลงก็ยิ่งหลงทางเดินที่คิดว่าต้องไป  กลัววันสุดท้ายกลายเป็นคนหลงทาง
     
      ก็เพลงนี้มอบให้แก่ผู้ใหญ่ทุกๆคนก็แล้วกัน  พยายามทำดีกันให้มากๆก็แล้วกันเพราะ
     
                                          ชีวิตเรามันสั้นลงทุกลมหายใจ
     
     
     
     
     
     
    October 14

    ไม่มีอะไรทำก็ทำไปเถอะ

    ก่อนอื่นก็ขอไว้อาลัยแก่ดวงวิญญาณวีรชน 14และ16 ตุลาทุกๆดวงด้วย
     
    โอยๆๆๆๆ วันหยุดทั้งทีแต่ก็ไม่มีอะไรทำ(ที่จริงก็มีบ้างแหละ)
     
    ตอนแรกก็กะจะทบทวนสูตรที่เรียนมาซะหน่อย ตื่นมาก็ขี้เกียจนั่งดูโทรทัศน์อย่างเดียวเลย
     
    รู้ตัวอีกทีก็จะ 2 ทุ่มแล้ว 555  ใช้ทรัพยากรเวลาได้สิ้นเปลืองจริงๆเลยเนอะ  แย่ๆๆๆ
     
    อยากเรียนภาษาอ่ะ ทั้งภาษาอังกฤษ จีน ญี่ปุ่นเลย อยากพูดได้จังใครพอมีทางช่วยได้บ้าง
     
    แต่จะหวังพึ่งคนอื่นก็ไม่ได้   ตัวเองยังพยายามไม่เต็มที่เลยเนอะ
     
    เฮ้ออออออออ  ทำไงจะให้มีอารมณ์ขยันได้น่อออออออ  เดี๋ยวนี้ไฟมันมอดๆยังไงไม่รู้
     
    ตอนก็กำลังเบิกบานใจหลังจากที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานาน  ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันจะอยู่อีกนานรึเปล่า
     
    เพราะความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ  เดี๋ยวความทุกข์ก็จะมาเคาะประตูเรียกอีก
     
    ชีวิตคนมันก็แบบนี้แหละเนาะ 
     
         ความรักเป็นเช่นนี้ : ส้มโอคลับ
     
                      ความรักเอยที่ฉันเคยได้รู้   ให้ฉันคอยเฝ้าดูว่ารักเป็นเช่นไร
     
                      ก็เป็นเช่นนี้อย่างที่ใจฉันรู้ดี  และรักขึ้นทุกทีไม่รู้อีกนานเท่าไร
     
                      *    ที่เคยถามตัวเองว่าทำไมจึงต้องรอและทุ่มเททุกอย่าง
     
                            ตั้งแต่พบคนหนึ่งคนนั้น...และฉันพึ่งเข้าใจ
     
                            ให้ฉันเต็มใจจะรอ  ให้ฉันเต็มใจจะช้ำ 
     
                            ให้ฉันรู้ว่าคนหนึ่งทำเพื่ออีกคนนั้นเป็นเช่นไร
     
                            และฉันมีเพียงแค่ฝัน  ที่จะรักอย่างนี้เรื่อยไป
     
                            ไม่หวังจะได้อะไรเมื่อได้รู้...ความรักเป็นเช่นนี้เอง  (*)
     
                      ความรักเอยเจ้าจะเคยรู้ไหม  ว่าฉันเพลียหัวใจที่เฝ้าแต่คิดถึงคนๆนั้น...ความรัก
     
          เพลงอะไรก็ไม่รู้ซึ้งจริงๆ  หากเคยรักใครซักคนจริงๆแล้วละก็จะเข้าใจในบทเพลงนี้อย่างถ่องแท้แน่นอน
     
        
     
    October 09

    อย่าไปไหนอีกได้มั้ย

    อย่าไปไหนอีกได้มั้ย
     
      สวัสดีทุกคน  ไม่ได้เขียนมาสักพักนึงเนอะ พอดีไม่รู้เขียนอะไร
     
    ช่วงนี้ก็ไม่มีไรมาก ทำงานไปเรื่อยๆ ล่องลอย ไปวันๆ
     
    ก็จะกินเจแล้ว  เฉลิมพลกะทีบ้านก็กินด้วย  แต่ที่จริงก็อยากกินทั้งเจทั้งชอแหละ
     
    เพราะอดกินขนมที่ทำเลย...เซ็ง  แถมกินเจแล้วจะหิวง่ายด้วยอ่ะ
     
      สำหรับหัวข้อในบล็อคนี่หลายคนคงคุ้นกัน  แน่นอนว่ามาจากหนังเรื่องสายลับจับบ้านเล็ก
     
    ที่เฉลิมพลพึ่งได้ไปดูมา  ที่จริงก็อยากไปดูตั้งแต่เริ่มเข้าแล้วแต่ก็ไม่ได้ไปสักที
     
    จนวันนี้มีโอกาส+อารมณ์+ตังค์เลยไปดูมา  ก็สนุกดี ดูแล้วก็คิดว่ามันจะมีจริงรึป่าวนะ
     
    ผู้ชายแบบนี้  แล้วก็ผู้หญิงแบบนี้  งงกันละสิ  ผู้ชายแบบนี้ก็คือผู้ชายที่ไม่สนใจว่าจะเป็นไรมาก็จะรับได้(เหมือนในเพลงนั่นแหละ)
     
    สำหรับผู้หญิงก็คือคนที่แบบเคยทำทุกอย่างเพื่อเงินแล้วคิดจะมาเลิกเพราะเจอคนอย่างพระเอกอ่ะนะ
     
    ในความรู้สึกมันอาจจะไม่มีละมั้ง  เหอะๆๆ  ช่างมันเถอะยังไงมันก็แค่ในหนังละนา
     
    ไม่จบเหมือนหนัง    จั๊ก
     
               บนระเบียงที่มีดวงจันทร์ฉาย  มีผู้ชายผู้หญิงและฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดวงดาว  เขาก็คงจะสุขล้น
     
               ยืนจับมือประคองสบตากัน   มีถ้อยคำหนึ่งคำที่ย้ำสัญญาว่าจาดนี้ไม่เปลี่ยน  เขาจะรักกันเรื่อยไป
     
                             *  ก็เป็นหนังรักๆ ที่จบไป    ยิ่งซึ้งยิ่งเหงาเกินทน  เจ็บกับรักของฉันที่ผ่านไป 
     
                                 ก็คิดว่ามันจะมีก็แต่ในหนัง  เท่านั้นเอง  รักแท้ๆที่มีตัวตน
     
                                 มันก็แค่ในหนัง  เท่านั้นเอง   ถึงจะหวังให้เกิดสักหน
     
                                 แต่ความรักนั้นไม่เคยยืดยาว  รักที่หวังไม่เคยทานทน  (ไม่ได้จบเหมือนหนัง)
              
             บนระเบียงที่มีดวงจันทร์ฉาย   มีผู้ชายผู้หญิงและฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดวงดาว  เขาไม่เคยต้องเสียใจ (*)
     
    เวลาดูหนังหรือละครที่ไรจะคิดเพลงนี้ทุกทีเลย  ทำไมเราไม่เป็นแบบในหนังมั้งน้อออ  (อิจฉาพระเอก)
     
    แต่มันก็เท่านั้นแหละเพราะ  ชีวิตจริงมันยิ่งกว่าละครอยู่แล้ว555
     
    "อย่าไปไหนอีกได้มั้ย" จะมีวันได้พูดคำนี้กับใครมั้ยน้า